W poprzednich odcinkach...
Prawie umarłeś, kiedy byłeś mały.
Byłem pochłonięty próbą ratowania ciebie.
Walterze, nie pamiętam tego.
Wszystko istnieje w więcej niż jednym egzemplarzu.
Powiedziałem zbyt wiele.
Nie powinienem się angażować.
Co nam zrobiliście?
Z dzieci, na których eksperymentowaliśmy,
ty pierwsza potrafiłaś rozpoznać rzeczy stamtąd.
Ja nazwałam to migotaniem?
Nie spotkałem nikogo, kto potrafi robić to, co ty.
Wezmę tylko płaszcz.
Proszę, nie mów mu.
Wojskowe Centrum Badawcze, rok 1985
Nasze dotychczasowe sukcesy,
powinny być przykładem, jak osiągnąć coś,
czego większość ludzi nie potrafi sobie nawet wyobrazić.
Należy zrozumieć, że jako naukowcy,
musimy wykorzystać wszystkie możliwości,
nie bacząc na ograniczenia i zakazy.
Nie ma ku nim powodów.
Panowie...
Spójrzcie na to.
To telefon komórkowy.
Może być dużo mniejszy, zapewniam.
Czy to działa?
Nie tutaj i nie teraz.
To telefon cyfrowy, nie analogowy.
Minie 30 lat, nim zacznie działać.
Niestety, nie ja go wymyśliłem.
Dr. Bishop, spodziewaliśmy się,
że dr Bell tutaj będzie.
Obawiam się, że to niemożliwe,
dr Bell jest w Europie.
Ale jestem ja,
by odpowiedzieć na wszelkie pytania.
Dr. Bishop,
czy to rosyjska technologia?
Nie. Całkowicie amerykańska.
Ale...
To technologia z innego świata.
Ze świata równoległego, takiego jak nasz....
Ale w pewnych kwestiach bardziej zaawansowanego.
Sugeruje pan,
że odwiedził ten inny świat
i pozyskał tę technologię?
Nie, teoretycznie to niemożliwe.
Więc jak pan to zdobył?
Skopiowałem.
Przez ostatnie kilka lat
prowadzaliśmy z Williamem różne eksperymenty
związane z innym światem.
Na podstawie naszych odkryć
stworzyliśmy okno,
swego rodzaju sposób na zaglądanie do sąsiedniego świata.
Dlatego prosimy o wsparcie finansowe.
To moja współpracownica, dr Carla Warren.
Witam panów.
To okno działa,
przechwytując fotony
z tamtego świata.
Rozciąga ono błonę
między dwoma światami
i pozwala nam...
zobaczyć drugą stronę.
Stworzycie obraz alternatywnego Manhattanu?
On już istnieje, generale Hames.
Dr Warren.
Przez cały czas
mamy go przed oczami.
Nie potrafimy go tylko zobaczyć.
Jak zapewne wiecie,
pierwotnym celem tak zwanego obserwatorium
w Empire State Building
miał być port.
Dla zeppelinów, oczywiście.
Panowie,
zaglądacie przez okno...
do innego świata.
Fringe 2x16 Peter
Tłumaczenie: cy8er Korekta: Jandulka
BOSTON MASSACHUSETTS
Walterze, co tu robisz?
Nie dałaś mi wyboru.
Nie odbierałaś telefonu,
nie odpowiadałaś na wiadomości.
Chciałem z tobą porozmawiać.
Potrzebuję czasu.
Nie wiem nawet...
od czego zacząć.
Ja chyba wiem.
Proszę, Olivio,
pozwól mi wyjaśnić.
Jeśli pozwolisz,
też bym się czegoś napił.
Powiedziałaś o tym Broylesowi?
Nie.
Ale szczerze mówiąc, nie znaczy to, że tego nie zrobię.
Wiedziałem, że pewnego dnia przyjdzie mi zapłacić
za moje oszustwo.
Cóż, nie wiemy jeszcze, w jaki sposób, prawda?
Nie, jeszcze nie.
Wynalazłem to, kiedy odkryliśmy z Williamem,
że po drugiej stronie mamy sobowtórów.
Albo zanim to odkryliśmy, nie pamiętam.
To okno do innego świata.
Byłem wtedy innym człowiekiem.
Chciałem zmienić świat.
Ale...
kiedy Peter zachorował,
nic więcej nie miało znaczenia.
Choroba była genetyczna.
Agresywna.
Wyniszczająca. Próbowałem wszystkiego.
Nie było żadnej nadziei.
Przynajmniej... nie w naszym świecie.
Ale po drugiej stronie...
mieli bardziej zaawansowaną technologię.
Gdyby sobowtór Petera też był chory,
czyż jego ojciec, nie chciałby znaleźć lekarstwa?
Chciałby.
Boże dopomóż...
Chciał.
UNIWERSYTET HARVARDA
Jakieś postępy?
Syntetyzuje nowy związek.
Używa kobaltu i magnezu.
A jak dobiera czynniki filtrujące?
Przypadkowo, jak przypuszczam.
Przypadek, los, łut szczęścia.
Nadałem mu imię, Carlo.
Walternate.
Powinno zareagować.
Nie udało się...
Może z czystszym jodem...
- Walter Bishop. - Walter?
Elizabeth.
- Czy on... - Nie... wszystko w porządku.
Teraz... jest dobrze.
Ale...
Co?
Powinieneś wrócić do domu, Walterze.
Chyba już czas, żebyś tu był.
Dobrze.
Wygląda gorzej.
Ciągle pyta o ciebie.
Jest inny niż przedtem.
To znaczy jaki?
Inny.
Stale powtarza, że musi z tobą porozmawiać.
Martwi się, że już nie zdąży.
Sama nie daję rady, gdy ciebie tu nie ma.
Wiesz, czym się zajmuję.
I wiesz, gdzie jestem cały czas,
każdego dnia.
Tak.
Nie poddam się, Elizabeth.
Uda mi się.
Nie możesz we mnie zwątpić.
Powinieneś odpocząć, synu.
- Tato?
Już prawie umiem.
Pokażę ci.
Powoli...
Obserwuj każdy palec po kolei.
Teraz ty pokaż.
Bardzo dobrze.
Chcę, żebyś ją wziął,
moją szczęśliwą srebrną jednodolarówkę,
kiedy umrę.
Peterze...
W porządku,
nie boję się.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Wyzdrowiejesz.
Dobrze? A teraz odpocznij.
Obudzisz mnie na kolację?
Nie chcę jej przegapić.
Nie przegapisz niczego.
Wiesz, jak bardzo William chciał tu być.
Ale te spotkania w Berlinie...
Nie muszę ci mówić, jak są ważne.
Dla was obu.
Chciał, żebyś wiedział,
jak bardzo mu przykro.
Tak.
Rozumiem.
Cieszę się, że przyszłaś.
Nie miał z nami dobrego życia.
Wcale.
Praktycznie nigdy nie wyszedł z domu.
Zawsze był zbyt chory.
Nie poszedł do szkoły.
Nie miał przyjaciół.
Nie miał rodziny, poza nami.
Izolowaliśmy go tak bardzo,
że nie pozwoliliśmy, by kogokolwiek poznał.
Zrobiliśmy, co mogliśmy.
Walczyliśmy, jak się dało.
Wiedział, że był kochany.
Prawda?
Walterze, co się stało?
Jesteś zimny. Wychodziłeś gdzieś?
Chodź ze mną.
Walterze, co to jest?
Jak to możliwe?
Jak to robisz?
Właśnie nad tym pracowałem, Elizabeth.
To okno do innego świata.
Jest taki jak nasz, ale inny.
Proszę.
Proszę, włącz to z powrotem.
Włącz to, chcę go zobaczyć!
Elizabeth, mówię ci to,
bo chcę, byś wiedziała
że gdzieś tam Peter dorośnie,
będzie wiódł normalne życie.
Gdzieś tam będzie szczęśliwy, choć nie tutaj.
Z tego musimy czerpać ukojenie.
Musimy żyć dalej.
Te składniki, których używasz do zrobienia leku...
nie są przypadkowe.
Jesteś bardzo... bardzo sprytny.
Tak!
Udało ci się!
Na Boga, udało się!
Nie.
Nie, nie...
Udało się, zrobiłeś lekarstwo.
Wystarczy ustabilizować związek
i możesz go uratować.
Możesz go ocalić.
POWRÓT DO PRZYSZŁOŚCI W roli głównej ERIC STOLTZ
Ich teorie są fascynujące.
To nie są teorie.
To jest rozrywka.
Popełniłem... błąd.
Słyszałem.
Co robiłeś w laboratorium?
Dr Bishop był o krok od wynalezienia leku dla chłopca.
Zobaczył mnie w ważnej chwili.
Nie było innego sposobu, żeby być jej świadkiem.
Zmieniłeś przyszłość.
Stworzyłeś nowe możliwości.
Ale musicie przyznać,
że ta chwila była istotna.
To chłopiec jest istotny.
Musisz przywrócić równowagę.
Jak?
Będziesz miał okazję,
by to naprawić.
Walter?
Dr Warren.
Byłeś tu całą noc?
Pracowałem.
- Nad czym? - Nad tym.
Co to jest?
Walternate znalazł lek. Lekarstwo dla Petera.
I... ono działa, Carlo.
Jeszcze nie jest za późno. Mogę go uratować.
Walterze, Peter nie żyje.
Wiem. Przecież wiem o tym!
Nie mówię o moim Peterze.
Mówię o tym drugim,
o tym z innego świata.
Przegapił to, ten inny Walter.
Przegapił to, a...
miał to przed oczami
i... nie zobaczył.
- Ten człowiek odwrócił jego uwagę. - Jaki człowiek?
Człowiek w laboratorium. Odwrócił jego uwagę,
a kiedy wrócił do pracy,
wynik reakcji był inny, więc zmienił składniki.
Może zrozumie, że coś przegapił, i wróci do poprzednich.
Carlo, on jest... taki jak ja.
Ja bym nie wrócił i on też nie wróci.
Nie widział, że się udało...
Ale ja widziałem.
Odtworzyłem to.
Wystarczyła... niewielka zmiana.
Bez tego Peter umrze.
Umrze kolejny raz.
Dlatego muszę tam wejść.
Co?
Efekt Casimira powinien stworzyć
cieńszą i bardziej porowatą część czasoprzestrzeni.
Wystarczy podziałać na nią na tyle długo,
by przejść na drugą stronę z fiolką leku.
A potem, oczywiście,
powtórzyć to samo, wracając.
Walter, próbujesz stworzyć tunel
do innego świata?
Tak!
Zdaje się, że już to mówiłem.
Gdzie moja mapa?
Obserwując jego pokój,
zauważyłem, że matka spakowała mu walizkę
na wyjazd do domku nad jeziorem,
gdzie jeździmy zawsze o tej porze roku.
Tam musimy rozłożyć sprzęt.
Walterze, przykro mi, ale nie możesz tego zrobić.
Mogę.
Myślę, że mogę.
Nie, Walterze, nie wolno ci.
Zburzenie ściany między światami
zakłóci podstawowe prawa natury.
To tylko teoria. Nie wiemy, czy to prawda.
Ale dobra teoria.
Dlatego okłamaliśmy oficerów,
mówiąc im, że to niemożliwe.
Walterze, gdzieś musi być granica.
Musi być linia, której nie wolno nam przekroczyć.
Zawsze uważałem panią za naukowca, dr Warren...
Mimo skłonności do religijnych bzdur.
Widać myliłem się.
"Stałem się śmiercią,
niszczycielem światów. "
Nie cytuj mi tu Oppenheimera.
Nie można zdobywać wiedzy bez moralności.
Brzmisz jak świętoszkowaty kaznodzieja!
Chodzę w niedziele do kościoła,
ale mam też doktorat z fizyki teoretycznej
i mówię ci, że nie możesz tego zrobić.
Oboje wiemy, że ilość energii potrzebna
do stworzenia portalu zniszczy oba światy.
Dla jednego życia unicestwisz ludzkość.
W pewne sprawy nie należy ingerować.
Pewne sprawy są boskie.
Mój syn umiera, dr Warren.
Nie pozwolę, by stało się to kolejny raz.
W tym laboratorium jest miejsce na jednego boga
i nie jest to twój Bóg.
Jezioro. Doskonale.
Woda pochłonie nadmiar energii.
Nie będę już dziś potrzebował pani pomocy, dr Warren.
- Walterze... - To wszystko.
Walter zawsze taki był.
Często zatracał się w fantazjach.
Ale nawet kiedy brał je na serio,
jego projekty wyprzedzały o dekady
wszystko, co mogliśmy sobie wyobrazić.
Pani nie rozumie.
Projekt już miał.
On to buduje.
Poproszę z pokojem dr. Bella.
JEZIORO REIDEN
Tutaj... tu będzie dobrze.
Jak widzę, zmieniłaś zdanie, Carlo.
Dobrze.
Przykro mi, Walterze.
Rozczarowała mnie pani, dr Warren.
Wracaj do domu, Nino.
Mam tu coś do zrobienia.
Walterze, nie rób tego.
Wrócę, nim zdążysz zauważyć.
Nie o to chodzi.
Oboje wiemy, że stawka jest dużo wyższa.
Nie twierdzę, że tworzenie przejścia
między światami jest banalne.
Uważam jedynie, że...
Gdyby William tu był...
Gdyby tu był?
Biłby mi brawo.
To nieprawda.
Nie? Więc dlaczego go tu nie ma?
Fundusze, spotkania...
Zdobywa fundusze w Europie?
Zbyt zajęty, by mnie powstrzymać
przed zniszczeniem świata?
Ile razy dziś do niego dzwoniłaś?
Raz? Dwadzieścia razy?
A ile razy oddzwonił?
Czy wiesz, ile razy William
namawiał mnie do podjęcia tego ryzyka?
Do przyśpieszenia naszego programu szpiegowania?
"Dlaczego tylko podglądać drugi świat, Walterze,
skoro możemy tam wejść? "
Do tej pory
nie potrafił mnie przekonać
do próby przejścia na tamtą stronę.
Teraz zostałem do tego zmuszony.
Nie, nie wierzę w to.
Nie wierzysz,
bo go nie rozumiesz.
Jak wszyscy jesteś zaślepiona
jego manierami,
aurą intelektu,
tym całym przedstawieniem.
Wszystko, o co zabiegał William Bell,
to zdobywanie władzy i bogactwa
i tworzenie własnej legendy.
Walterze, pomijając to, czego pożąda
i kim jest William,
wiem, dlaczego to robisz.
Rozumiem.
Wiesz, ile znaczył dla mnie Peter
i jak ciężko mi będzie pogodzić się
z jego odejściem.
Ale to...
To nie jest sposób.
Nie.
Nie pozwolę mu znowu umrzeć.
Nie! Walterze! Nie pozwolę ci na to!
Walterze!
Nino!
Pomóż mi!
O nie...
Hej.
Powinieneś odpoczywać.
Spójrz, już prawie umiem.
Dobrze, pokaż mi.
Spróbujmy.
Właśnie tak.
Powoli.
Palec za palcem.
Powoli.
Dwa...
Trzy.
Świetnie.
Dobrze, kochanie.
A teraz śpij, dobrze?
Dobranoc, skarbie.
Mamo?
Chcę, żebyś ją miała.
Co, kochanie?
Moją szczęśliwą srebrną jednodolarówkę,
Dobrze.
Chcę, żebyś ją wzięła,
kiedy umrę.
Skarbie...
W porządku.
Ja się nie boję.
Posłuchaj.
Nic ci nie będzie.
Obiecuję.
Wyzdrowiejesz.
Musisz tylko odpocząć, dobrze?
Dobrze.
Tata?
Witaj, synku.
Tato?
Dobrze się czujesz?
Tak.
Skarbie, z kim rozmawiasz?
Walter?
Co ty tu robisz?
Myślałam, że będziesz pracował do późna.
Walterze, co ty masz na sobie?
Co to za płaszcz?
Chyba znalazłem lekarstwo.
Co?
Zdaje mi się, że znalazłem
lekarstwo dla niego.
Jesteś pewien?
Wierzę, że tak.
Muszę go wziąć do laboratorium w Cambridge.
Tak, oczywiście.
Peter, skarbie, wstawaj.
Ubiorę cię.
Zdejmiemy to.
Dobrze, grzeczny chłopiec.
Zuch chłopak.
Kochanie, musimy iść do pracy z tatusiem.
Elizabeth?
Mogę zamienić z tobą słówko?
Oczywiście.
Załóż rękawiczki.
O co chodzi?
Powinnaś tu zostać.
Co?
Lekarstwo wymaga jeszcze kilku testów,
a dobranie dawki zajmie mi całą noc.
- Mogę spakować torbę. - Nie.
Nie spałaś od dawna.
Jeśli się uda, rekonwalescencja zajmie wiele tygodni.
Peter będzie cię potrzebował.
Musisz być silna.
- Walterze... - Nie.
- Nic mi nie jest. - Proszę cię, Liz.
Nie możesz we mnie wątpić.
Dobrze.
Boże, on jest rozpalony.
Musimy już iść.
Weź to ze sobą na szczęście.
Bardzo cię kocham.
Ja też cię kocham, mamo.
Będę tu na ciebie czekać.
Dobrze?
Idź już.
Rękawiczki.
Przyprowadź go z powrotem.
Obiecuję.
Ciepło ci?
Zimno mi.
Mnie też.
Jeszcze kawałek.
Dokąd idziemy?
Dlaczego nie jedziemy samochodem?
Tam nie dojedziemy samochodem.
Nie jesteś moim ojcem,
prawda?
Pewnie, że jestem.
A kim miałbym być?
Sprawię, że wyzdrowiejesz.
Trzymaj mnie mocno, synu.
Udało nam się.
Co z nim?
Kim jesteś?
Widziałem cię...
w laboratorium...
po drugiej stronie.
Twoja przyjaciółka i ta ranna kobieta
pobiegły po pomoc.
Niedługo umrze,
musisz mu pomóc.
Twoje laboratorium jest 10 km stąd.
Możesz prowadzić?
Chyba tak.
Dlaczego...
Dlaczego nam pomogłeś?
Chłopiec jest bardzo ważny.
Musi żyć.
Wracam ze szpitala.
Dr Bell wezwał sztab specjalistów.
Ma jakieś pomysły co do ręki Niny.
Dziękuję, że przyszłaś pomóc przy Peterze
mimo tego, co się stało.
Oczywiście, Walterze.
Wygląda lepiej.
Tak.
Nabiera kolorów.
Wydaje się, że to działa.
Oddasz go.
Tak.
Kiedy wydobrzeje.
Dobrze.
Muszę już iść.
Oczywiście.
Dziękuję.
Walterze?
Nie wróciłeś na noc do domu.
Martwiłam się o ciebie.
Myślałam...
Jak?
On umierał, Elizabeth.
To ten chłopiec, którego ci pokazywałem,
drugi Peter.
Tylko w ten sposób mogłem go uratować.
O Boże,
moje dziecko.
Elizabeth, przestań.
To nie nasze dziecko.
Muszę go oddać.
Wtedy zrozumiałem,
że chociaż to obiecałem
i naprawdę chciałem zrobić...
nie mógłbym oddać Petera.
W jej spojrzeniu
dostrzegłem to, czego sam się obawiałem,
kiedy go zobaczyłem...
Nie mógłbym go stracić po raz drugi.
To była pierwsza dziurka, Olivio.
Pierwszy wyłom.
Pierwsze pęknięcie w całej serii pęknięć,
szczelin między światami.
I to moja wina.
Nie masz pojęcia, jak to jest,
stracić dziecko.
Tłumaczenie: cy8er Korekta: Jandulka